Bij ons is al eens iemand opgestaan

Op de avond van Eerste Paasdag, met het Paasoratorium van Bach op de achtergrond, is het bijna een natuurlijke bezigheid om opnieuw stil te staan bij de betekenis van dat grote feest dat we vandaag vieren. Natuurlijk heb ik er de afgelopen week al een en ander over geschreven. Dat kan ook bijna niet anders. De dagen rond Pasen zijn zo overvol van betekenis dat ik bijna wel móet schrijven.

Vanavond gaat mijn gedachten als vanzelfsprekend terug op de (bijna) eerste post die ik elf maanden geleden schreef op dit weblog. Pasen, schreef ik toen, wordt getekend door de verbijstering over de onbegrijpelijke wonderen waartoe God in staat is, na de verbijstering op Goede Vrijdag over de onbegrijpelijke wandaden waartoe mensen in staat zijn. Dat is voor mij nog steeds de enige – enigszins – bevredigende ‘uitleg’ die ik kan geven over wat Pasen is. Ik houd niet van historiseren, van dat zoeken naar “wat is er écht gebeurd?” De verhalen van de evangeliën en van het Oude Testament zijn mij voldoende. Maar toch voel ik me bij het Paasmysterie gedrongen om achter de verhalen te gaan. Omdat de Opstanding zó centraal staat in onze christelijke traditie en tegelijk zo ongrijpbaar is. Alle vier de evangeliën vertellen erover. En alle vier op een verschillende manier.

Als ik probeer om daar achter te gaan, weet ik eigenlijk maar twee dingen. Bij de arrestatie van Jezus, zo vertellen alle vier de evangeliën ook, werd hij in de steek gelaten door die twaalf leerlingen die hij zelf speciaal uitgekozen had. Vanuit menselijk oogpunt gezien volstrekt voorstelbaar. Ze hadden zo gehoopt, en hun hoop werd volkomen de bodem ingeslagen. Maar nu komt het tweede, en dat is wonderlijk: zeven weken later komen diezelfde leerlingen opeens in de openbaarheid en spreken zich vierkant uit over dood en opstanding van diezelfde Jezus, die ze eerder in de steek hadden gelaten. En een ander, laten we zeggen historisch gegeven: er komt een beweging op gang van mensen die dood en opstanding van Jezus Christus verkondigen, en die beweging breidt zich uit als een olievlek. Kennelijk is er iets gebeurd tussen de dood van Jezus en het moment dat zijn leerlingen opeens in de openbaarheid treden. De vier verhalen uit de vier evangeliën proberen er elk op hun eigen manier chocola van te maken, maar ik kan die verhalen hier alleen maar zien als pogingen om uit te spreken wat onuitspreekbaar en onbegrijpelijk is. Op de vraag wat daar nu gebeurd is op die eerste dag der week na de kruisdood van Jezus kan ik alleen maar antwoorden: dat weet God alleen. En niet als bij-wijze-van-spreken, maar heel letterlijk: dat weet God alleen.

De vraag wat er nu gebeurd is met Pasen kan ik dus definitief niet beantwoorden. Maar de Opstanding staat daar, stralend, niet te begrijpen en niet te verloochenen. De enige vraag die ik kan beantwoorden, is wat die Opstanding nu voor mij betekent. En daar kan ik wel een paar dingen over zeggen, zij het zoekend en tastend, en nog steeds ondersteboven van dat ongrijpbare wonder. De Opstanding, het Paasmysterie, kan niet los gezien worden van het lijdensverhaal van Goede Vrijdag. En dat kwam weer direct voort uit het leven van Jezus, uit zijn staan-in-de-wereld. Zijn inzet voor een betere wereld, waarin het leven juist voor de meest kwetsbare mensen de moeite waard zou zijn. Pasen is voor mij de garantie, dat mijn hoop op die betere wereld, waarin brood en liefde is genoeg voor allen, uiteindelijk niet beschaamd zal worden. Dat ook mijn eigen inzet, aarzelend en haperend, voor zo’n betere wereld uiteindelijk niet tevergeefs zal zijn. Het is de garantie, door God zelf op wonderbaarlijke wijze gegeven, dat navolging van Jezus Christus de weg van het leven is, sterker dan de dood. Navolgers van Christus zijn bij uitstek mensen van “en tóch!”. Mensen van hoop. En de Opstanding is de garantie dat die hoop niet op luchtkastelen gebouwd is, maar dat ze reëel is, dat wij erop kunnen bouwen. Zoals de Duitse theologe en dichter Dorothee Sölle veertig jaar geleden schreef: “Wij hebben de langste adem… Bij ons is al eens iemand opgestaan uit de doden.” Dat dus. Daarom heeft het zin om te leven vanuit hoop op die betere wereld, en iedere dag weer koppig en vreugdevol de schouders eronder te zetten opdat ze er ooit komt. Omdat we de garantie hebben van God, in hoogsteigen Persoon, dát ze er ooit komt. Want bij ons is al eens iemand opgestaan uit de doden.

Advertenties
Categorieën: geloof, lofzang, overdenkingen | Tags: , , , | 1 reactie

Berichtnavigatie

Een gedachte over “Bij ons is al eens iemand opgestaan

  1. Pingback: Goede Vrijdag: God’s solidariteit tot het uiterste | Hermitage 'Laudate'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: