Berichten getagd met: nieuw wij

Dit is ook maar een mening

Eén van de columnisten van de website Nieuwwij.nl heeft een eigen bedrijfje als auteur. Onder een prachtig motto: ‘De kunst van weloverwogen woorden‘. Zo’n zinsnede moet je aandachtig proeven om de schoonheid ervan aan te voelen. ‘De kunst van wel-overwogen woorden’. Het heeft iets tegendraads in het huidige maatschappelijke klimaat. Het rebelleert – in al haar zorgvuldige overweging – tegen de wijd verspreide opvatting van ‘vrijheid van meningsuiting’ als ‘de vrijheid om alles te zeggen wat men wenst’. Dit lijkt misschien wat kort door de bocht, om opeens die vrijheid van meningsuiting erbij te halen. Ik zal het proberen uit te leggen – zo weloverwogen mogelijk. Lees verder

Categorieën: algemeen, cynisme | Tags: , , , , | 1 reactie

Geweld en het ware geloof

In de christelijke geloofsgemeenschap is afgelopen woensdag de vastentijd begonnen, de voorbereiding van veertig dagen (zes en een halve week, de zondagen tellen niet als vastendag) op het belangrijkste christelijke feest: het Hoogfeest van Pasen. Nu las ik in de afgelopen dagen een harverwarmend bericht. Moslims in verschillende landen gaan dit jaar meedoen met het christelijke vasten, uit interreligieuze solidariteit, uit erkentelijkheid voor de liefde en het respect die zij zelf van christenen hebben ervaren, en ook om te laten zien dat de islam een godsdienst van vrede is – ook voor andersgelovigen. In een ander bericht las ik dat meer dan duizend Noorse moslims gisteren, zaterdag 21 februari, een menselijk schild hebben gevormd rondom de synagoge in Oslo. Ook hiervan is de achtergrond:  solidariteit met andersgelovigen. En in ons eigen Amsterdam vindt vandaag een solidariteitswandeling plaats van de synagoge op het JD Meijerplein naar de Al Kabir-moskee aan de Weesperzijde. Deze drie gebeurtenissen staan in schril contrast tot alle geluiden die we in de nasleep van de aanslagen in Parijs en Kopenhagen weer volop hebben kunnen horen: dat religie in het algemeen, en de islam in het bijzonder, een bron van geweld is. Islam is het ware geloof en iedereen die hier niet in meegaat is een ongelovige, die te vuur en te zwaard – of in onze tijd: met bommen en granaten – bestreden moet worden. Lees verder

Categorieën: cynisme, oorlog en vrede, overdenkingen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Gaza in zeven vragen

De redactie van Nieuwwij.nl, het multiculturele/multireligieuze website-project van mijn werkgever het DSTS, vroeg me om een artikel over de nog steeds voortdurende hel in Gaza. Dankbaar gebruik makend van het uitstekende commentaar van Mehdi Hasan op de Britse uitgave van The Huffington Post, werd dit een “Gaza voor twijfelaars” aan de hand van zeven vragen. Lees verder

Categorieën: oorlog en vrede, palestina, Uncategorized | Tags: , , , , | 6 reacties

Grootvader, ik heb u lief

We stonden er toch maar weer mooi, bij de Dokwerker, op de 22e maart. Een demonstratie tegen racisme met een slordige 10.000 Nederlanders van alle soorten, maten en leeftijden. Mensen die toch al van plan waren geweest, omdat ze de urgentie al veel langer hadden ingezien, en mensen die in beweging waren gekomen na de ‘wake-up call’ die het beruchte ‘minder, minder’ van Geert Wilders en zijn aanhangers uiteindelijk geworden is. Langs de weg van de demonstratie was ik al wat W!J-bekenden tegengekomen, en bij de Dokwerker stond ik uiteindelijk met een vriendin die ik ken van onze gezamenlijke zeiltochten in de zomer op de Waddenzee met de tjalk de Bruinvisch, het schip van Cees Dekker –  ook al een kleurrijke figuur trouwens. En achter ons stond zomaar opeens een al wat oudere meneer, overduidelijk van Marokkaanse afkomst. Met zijn grijze baard en zijn djellaba was hij het toonbeeld van wat ik mij zo voorstel bij een traditionele Marokkaanse grootvader. En hij droeg heel fier een fors uitgevallen Nederlandse vlag. Ik vond het ontroerend. En nog meer toen ik hem, alweer op de terugweg in de trein, zag terugkomen op een foto op Facebook. Die foto was daar neergezet door een jonge vrouw, zelf ook van Marokkaanse afkomst, die erbij had gezet dat ze trots én ontroerd was door dit beeld. Die Marokkaanse grootvader – ik vermoed tenminste dat hij wel kleinkinderen zal hebben – maakte daar een overduidelijk statement. Ja, ik ben Nederlander. En ja, mijn wortels, mijn roots, die zijn me dierbaar en kostbaar en die geef ik niet op, want wat je van huis uit hebt meegekregen, dat zal nu eenmaal altijd het meest “eigen” blijven. Dat geldt niet alleen voor deze Marokkaanse grootvader, dat geldt ook voor jou en voor mij en voor ons allemaal. Wie dat ontkent, die liegt.

Marokkaanse grootvaders

Terwijl ik dit schrijf, de dag na de demonstratie, heb ik net op de televisie de gezamenlijke kerkdienst van de Raad van Kerken en de PKN gezien, die veelzeggend het thema droeg: “Wij geloven in méér“. Dat ze daarin Jozias van Aartsen aan het begin aan het woord lieten, heb ik maar even voor lief genomen – al vind ik het niet echt geloofwaardig als hij daar over het belang van grondrechten staat te oreren terwijl hij zelf bijzonder goed is in het inperken van diezelfde grondrechten, zoals bijvoorbeeld het recht om te demonstreren tijdens de nucleaire top van de komende paar dagen. Maar dat was wat mij betreft de enige smet op een gebeurtenis die ik verder ook zeer ontroerend vond. Helemaal toen ik onder de mensen die aan het einde het licht met elkaar deelden, mijn lieve collega Nora zag. Kleindochter van een andere Marokkaanse grootvader. Maar als ik toch nog één puntje van kritiek mag uiten: er is een bijbeltekst heb ik in die kerkdienst gemist heb, en die nu juist de betrekkelijkheid van grenzen en afkomst zo krachtig neerzet. Ik heb hem in mijn vorige blogpost al geciteerd. “Heb de vreemdeling lief, want zelf ben je vreemdeling geweest in Egypte”. Ga met die ‘vreemde’ ander om zoals je zou willen dat die met jou omgaat. Daarom, Grootvader, met uw djellaba én met uw Nederlandse vlag: ik heb u lief.

Nora deelt het licht

Nora deelt het licht

Deze blogpost is in een iets andere vorm ook te lezen op www.nieuwwij.nl

Categorieën: lofzang | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Stad en platteland: menselijke en fysieke ruimte

Afgelopen vrijdag was ik bij de slotbijeenkomst van de Dag van de Dialoog in Amsterdam. Niet als deelnemer, maar om het nieuwste boek van het DSTS te verkopen. Het was een boeiende bijeenkomst over het thema: je thuisvoelen (vandaar dat ons gevraagd was om ons boek daar te verkopen). Toch was het voor mij persoonlijk ook een vervreemdende ervaring. Het ging namelijk nadrukkelijk over: je thuisvoelen in Amsterdam. En ik ben nadrukkelijk geen Amsterdammer. Ik werk in die stad, dat is alles. Ik zou er niet aan moeten denken om er te wonen; niet in Amsterdam en in geen enkele grote stad. Pas geleden nog heb ik mijn dagelijkse fietstocht van Molenpolder naar het station radicaal veranderd: ik reis niet meer vanaf Utrecht Centraal naar Amsterdam maar vanaf Maarssen. Zodat ik niet meer iedere dag de stad door moet, maar in plaats daarvan het grootste deel van mijn tocht tussen de veenweiden en de legakkers door fiets. Op deze boeiende bijeenkomst van Amsterdammers voelde ik mij dus echt een buitenstaander. Wat op zich al een interessante ervaring is, als je de moeite neemt om dit gevoel eens goed door je heen te laten gaan.

Al voel ik me dan helemaal een plattelander, tegelijk werk ik voor een organisatie die op zoek is naar een ‘nieuw wij’ in onze samenleving. Dit betekent dat mijn verhouding tot “de stad” – niet alleen tot Amsterdam, maar tot iedere grote stad – nogal ambivalent is. Want het ‘nieuwe wij’ gebeurt in de stad. Dáár is de plaats waar verschillende bevolkingsgroepen elkaar vinden (of juist helemaal niet, maar dat is een ander verhaal). Een buurtschap als Molenpolder is  qua bevolking redelijk éénvormig. Daar ben ik met mijn donkere haar en bruine ogen al bijna een allochtoon, bij wijze van spreken. Vreemdelingen worden in een dorp eerder dan in een stad met wantrouwen bekeken. Het is helemaal waar dat een dorp veel meer op menselijke maat is gemaakt dan een stad, met haar grootschaligheid en anonimiteit. Maar paradoxaal genoeg is toch de menselijke ruimte in een dorp doorgaans kleiner dan in een stad. Het is nog steeds veelzeggend dat bijna de helft van de inwoners van Volendam bij de laatste verkiezingen PVV-stemmer bleek te zijn – nota bene in hét dorp in Nederland dat dagelijks te maken heeft met een invasie van buitenlanders en waar een flink deel van de lokale economie daarop drijft. Maar ook, als Volendammers onder elkaar, een in zichzelf gekeerde gemeenschap. Misschien wel juist als reactie op die dagelijkse invasie van vreemdelingen.

Maar wat moet je dan, als je het – zoals ik – benauwd krijgt van het gebrek aan fysieke ruimte in een stad. Want een stad, dat is steen en beton, stank en herrie. En mensen, heel veel mensen dicht op elkaar. Die elkaar vaak helemaal niet kennen, al wonen ze naast elkaar. Ik had om praktische redenen mijn fiets afgelopen vrijdag toch maar weer eens op station Utrecht Centraal gestald, en dus moest ik ’s avonds op weg naar huis de stad nog door. Maar terwijl ik al het bovenstaande door mijn hoofd liet gaan, al fietsend door Utrecht, verlangde ik al naar het moment dat ik de ringweg over zou steken en in de polder terecht zou komen. Daar voel ik mij thuis. Nu ben ik daar natuurlijk ook gezegend met alle goede dingen van een dorp, of een buurtschap in mijn geval. Ik ken al mijn naaste en iets verdere buren. Met de meesten daarvan sta ik ook op zeer goede voet (met anderen minder, maar ook dat is een ander verhaal). Maar stel dat ‘mijn’ buurtje midden in de stad lag. Dan had ik me waarschijnlijk, ondanks het goede nabuurschap, toch een stuk minder op mijn plek gevoeld daar. Het heeft ook te maken met de fysieke ruimte, de wijde lucht, het water, de veenweiden en de legakkers.

Maar het ‘nieuwe wij’ is op dit moment nog steeds een stads-aangelegenheid. De menselijke ruimte vind je in de stad; de fysieke ruimte op het platteland, in de dorpen. En dat blijft een dilemma. 

Categorieën: overdenkingen, stad en platteland, vanuit de wildernis | Tags: , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.