Berichten getagd met: spiritualiteit

Die lastige Vastentijd

Al jarenlang worstel ik met de Vastentijd – of de Veertigdagentijd, zou ik moeten zeggen als (nog steeds) newbie protestant. De periode van veertig dagen als voorbereiding op het grootste christelijke feest, Pasen, feest van de Opstanding. Ik ben als katholiek meisje in de jaren 1960 nog nét opgegroeid met het vastentrommeltje, waar alle snoepjes in gingen die je in de Vastentijd niet at. We spaarden ze op voor Pasen. Of voor de zondagen in de Vastentijd, die niet meetellen als vastendagen – dat weet ik niet meer precies.
Lees verder

Advertenties
Categorieën: geloof, lofzang, overdenkingen, spiritualiteit | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Een stem werd in Rama gehoord….

Op dinsdag 16 december richtte een groep van zeven gewapende mannen een bloedbad aan in een school in Peshawar, Pakistan. Een afschuwelijke daad, waarbij 132 kinderen en 13 volwassenen werden vermoord. De dag erna zette een diep-gelovige islamitische vriendin uit Gaza een bericht op Facebook. “Honderd kinderen vermoorden is makkelijk. Tegenover God staan op de Dag des Oordeels is dat niet.” Daarmee verwoordde zij, denk ik, het gevoel van veel meer gelovige moslims bij de moordpartij. Voor het vermoorden van kinderen is geen enkel excuus, geen enkele rechtvaardiging. Wee degene die met zo’n daad op zijn geweten tegenover God komt te staan op de Dag des Oordeels. Lees verder

Categorieën: geloof, oorlog en vrede | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Betrokkenheid in de 21e eeuw, in het voetspoor van Franciscus

Op 21 juni werd in de Franciscaanse Beweging een boekje gepresenteerd van Hans Sevenhoven, dat in het teken staat van het jaarthema van de FB: betrokkenheid. Het draagt als titel Betrokken – Het hart van de franciscaanse spiritualiteit. Bij de presentatie was aan mij gevraagd om een reflectie te geven op het laatste hoofdstuk van het boekje, dat gaat over franciscaanse betrokkenheid op “de minsten van de Mijnen” in onze tijd. Lees verder

Categorieën: franciscus, geloof, lofzang | Tags: , , , , | 1 reactie

Bij ons is al eens iemand opgestaan

Op de avond van Eerste Paasdag, met het Paasoratorium van Bach op de achtergrond, is het bijna een natuurlijke bezigheid om opnieuw stil te staan bij de betekenis van dat grote feest dat we vandaag vieren. Natuurlijk heb ik er de afgelopen week al een en ander over geschreven. Dat kan ook bijna niet anders. De dagen rond Pasen zijn zo overvol van betekenis dat ik bijna wel móet schrijven.

Vanavond gaat mijn gedachten als vanzelfsprekend terug op de (bijna) eerste post die ik elf maanden geleden schreef op dit weblog. Pasen, schreef ik toen, wordt getekend door de verbijstering over de onbegrijpelijke wonderen waartoe God in staat is, na de verbijstering op Goede Vrijdag over de onbegrijpelijke wandaden waartoe mensen in staat zijn. Dat is voor mij nog steeds de enige – enigszins – bevredigende ‘uitleg’ die ik kan geven over wat Pasen is. Ik houd niet van historiseren, van dat zoeken naar “wat is er écht gebeurd?” De verhalen van de evangeliën en van het Oude Testament zijn mij voldoende. Maar toch voel ik me bij het Paasmysterie gedrongen om achter de verhalen te gaan. Omdat de Opstanding zó centraal staat in onze christelijke traditie en tegelijk zo ongrijpbaar is. Alle vier de evangeliën vertellen erover. En alle vier op een verschillende manier. Lees verder

Categorieën: geloof, lofzang, overdenkingen | Tags: , , , | 1 reactie

Het grote drama van dood en opstanding

Als ik deze woorden schrijf is het Paaszaterdag, Stille Zaterdag. De meest onbestemde dag van het jaar. Gisteravond hebben we de kruisdood herdacht van Jezus van Nazareth, die Christus wordt genoemd, en naar wie wij, christenen, genoemd zijn. Morgen is het Pasen, het hoogste feest uit onze traditie, waarop wij dat ongrijpbare mysterie gedenken en overwegen, dat Opstanding wordt genoemd. Vandaag zit er tussen in. Vandaag verkeren we letterlijk tussen hemel en aarde. Lees verder

Categorieën: geloof, lofzang, overdenkingen | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Een paradox op Goede Vrijdag

Nogmaals over de dood van een rechtvaardige: ditmaal in een gastblog van collega en vriend Gied ten Berge.

“God wordt atheist” schreef Jean-Jacques Suurmond in een prachtige column over Goede Vrijdag in Trouw op dinsdag 15 april. “Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?” is de tekst die daarbij voorligt. Voor een moment twijfelt Jezus aan de zin van alles. Onschuldig dood gemarteld, verlaten door de politiek, de rechters, de religieuze machthebbers, zijn eigen vrienden. Bijna is hij voorbij gegaan. Niettemin creëert Jezus nog even een paradox van jewelste.

Aan de hand van Peter Rollins zegt Suurmond dat Godverlatenheid, de confrontatie dus met jouw en mijn onvermijdelijke verlatenheid “de fundamentele manier is om in de tegenwoordigheid van God te komen”. Ik hou wel van zulke paradoxen. Rollins, weet ik, maakt überhaupt geen verschil meer tussen ‘gelovigen’ en ‘ongelovigen’. Dat vind ook ik een tamelijk achterhaalde, oppervlakkige negentiende eeuwse tegenstelling: tussen twee groepen die menen dat, als het er op aankomt, hun gelijk wel zal blijken. Suurmond moet daar ook weinig van hebben:”…zelfs als we ons omringd weten door vrienden en gedragen door religieuze en politieke structuren, blijven we ten diepst vervreemd van God, van anderen en onszelf”. Het gaat in dit verhaal – voeg ik er aan toe – om de fundamentele gelijkheid van die ‘condition humaine’.

Maar daarna komen nog Jezus’ allerlaatste woorden: “In Jouw handen beveel ik mijn Geest!” Totale overgave dus, ‘ik laat mijn ik gaan in hoop en vertrouwen’. Hier werd God mens, kantje boord… Abrupt, totaal onverwachts: in de meest existentiële twijfel toch een besluit tot overgave, maar geen capitulatie. Kome wat komt. Een stomverbaasde Romeinse soldaat roept bij deze ‘bijna dood ervaring’ van een onschuldige: “Maar die man is een rechtvaardige!” Misschien overstijgt dat synoniem inderdaad voor gelovige en ongelovige in een keer alle zelfingenomen categorieën, waardoor de Opstanding mogelijk wordt voor iedereen die dat ook tracht te zijn. Ik denk hier in bijzonder aan Frans van der Lugt SJ.

Gied ten Berge is theoloog en socioloog, en voorzitter van SIVMO,  het Steuncomité Israëlische Vredes- en Mensenrechtenorganisaties. In het verleden was hij medewerker van Pax Christi.

Categorieën: geloof, overdenkingen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.